Demningen

Mens Erik Bye synger en blå salme plukker jeg ut dager fra livet mitt.

Dagen da luftslottet brast og jeg ødela en familie, og jeg kom opp fra dypet og trakk pusten som jeg har holdt hver dag siden

Jeg plukker ut dagen da du viste meg tegningene du hadde risset inn i huden alle nettene udyret våknet og skrek og klorte inni deg. Og jeg memorerte tegningene og risset de inn i hjertet så vi kunne dele de samme arrene.

Jeg finner dagen hjertet mitt sluttet å slå og deretter, fra da og alltid etter, slo med doble slag, som om det var nok til å holde deg i live.

Til slutt legger jeg dagene tett inntil
brystet og kjenner hvordan det er å være demningen som bærer vannet like før den brister.

Vintertreet

Treet må slippe bladene, høstens krav om offer. Det skal stå nakent fremfor vinteren, fremfor kulde, og mørket som kryper frem under jorden. Fra fjellets indre kommer denne natten og stjeler lys, stjeler varme. Og treet står ubeskyttet og prøver holde fast det minste bladet, det som fremdeles er grønt, og som ikke rakk våren og sommeren, som kom for sent og som er så dyrebart. Men treet må slippe. Må slippe det vesle bladet og se på at vinden tar det med seg, tar det bort. Frosten legger seg.

Lengsel

Jeg lengtet alltid etter stjernene. Jeg følte meg så alene blant alle menneskene, jeg tenkte jeg måtte komme fra en annen planet, at jeg kom fra stjernenes kyss og at jeg engang svevde i universet dekket av glitrende støv og at jeg følte meg hel og ikke fragmentert som nå.

Jeg gikk ute om nettene og månen var den jeg ba til; kom og hent meg. Og jeg ønsket at jeg mykt og nesten umerkelig bare forsvant fra jorden og at denne kulden som bodde i meg ble til en glødende elv og jeg ble selvlysende og ble til en av de menneskene ser opp mot i mørket og så lukker de øynene, mens de ønsker seg noe fint. Jeg lengtet alltid etter stjernene.

Vintersorg

Eg sigla ut for å fiske stjerner,
natta låg djup i havet.
Stjernene slokna på himmelkvelv,
vart steinar som sokk i kavet.

Spirer av lys frå ein fallande vinter.
Menneskesjela bleiknar.
Blå er fargen på vintersorg,
von om vårløyse veiknar.

Engletårer ligg kvite på eng,
kveler spirer eg plantar.
Bodberar flyg med broten veng,
bringar ei trøysta eg vantar.

Morgonstjerna sitt kalde skin,
frostskadd er trua mi no.
Lengta legg lydlause blanke spor,
elvar som isnar av sno.

Eg er drivved i drift, det finst ikkje hav.
Stormseglet rivnar i masta.
Eg grip etter lyset i råka, det svinn.
Bergingstauet er kasta.

Symfoni

Vaknar i armar som femnar alt.
Du er verda eg treng.
Turkisblå morgon smyg seg inn.
Markblomar, gyllengul eng.

Straum av kjensler, dreg meg mot deg.
I bringa syng lukka ein song.
Kviskrande lauvtre nynnar med,
fivreld spinn silkekokong.

Eg vil spinne ei kappe kring oss,
vere i logen som brenn.
Funklande dråpar frå solkyssa sky,
glødande årer som renn.

Somnar i armar som femnar alt,
i natt vil eg drøyme eit liv.
Sirissar spelar symfoni
i suset frå bylgjande siv.

Foto: Maylinn Byrknes

Hildring

Den siste svevnen, du somnar stilt.
Ser du skyming og skugge som svinn.
Skimtar du varmen bak grånande fjell,
er du songen i dansande vind.

Høyr nattergalsong og lerker i leik,
sjå glitrande tåkedis.
Perlemorskyer opnar ei dør,
du vert vogga i byssande bris.

Ta månen i fanget og stryk han så linn,
stans sjøen som fløymer mot land.
Du er syster til sola og stjerna si sjel,
ein hildring i himmelkvelvsrand.

Avalon

Det bur ein mann i Avalon,
han kan stryke vekk sorg og sinne.
Trylle vekk dine lengsler.
Ta bort det du ber i minnet.

Eg gjekk vegen til Avalon,
eg bad, la meg få sleppe.
Ta redsle og otte frå meg.
Mi sorg er svøypt i eit teppe.

Mannen som bur i Avalon
strauk meg mjukt over kinnet.
Eg kan gjere alt du bed  meg om,
smi redslene veike og linne.

Eg eig krafta i Avalon,
men dette må du vite:
ikkje berre smerta forsvinn,
alt som er stort vert lite.

Dei du har elska og elskar no,
minnet om dei du held kjær.
Fyrste gongen du såg ditt barn,
natta din eine var nær.

For mørke og lys er knytt saman
i livet, som syster og bror.
Om du mister den eine, så mister du to.
Eit aude kor ingenting gror.

Eg tok vegen frå Avalon,
eit glimande skin i det svarte.
Svøypt i ei kappe av måneskin,
ber eg sorga tett til mitt hjarte.

Stillaste natt

Den stillaste natt av djup kongeblå.
Frå stjernene regna krystall.
Eit draumekvad tredd med silketråd
for han som vart fødd i ein stall.

Ein fallande måne, ei stjerne som sprang.
Eit fløyelsmjukt pust over eng.
Bauner brann over fjell og vang,
lysveg til barnet si seng

Ei von vart fødd, ein tone så linn
frå himmelen klokker som klang.
Femna vår jord, strauk mildt mot eit kinn.
Ei mor nynna voggesang.

Ein song, ein draum, som alle ber med
når dagen mot kvelden lid.
Kjærleik, miskunn, von om fred.
Natta er bøna si tid.

Kva ynskjer du menneske,
kva er din trong?
Nokon som held meg fast.
Få kvile, liten, i eit fang.
Sjå lyset er mørket som brast.

Fred

Sjø som skin; magentakobber,
aftangull og purpurblå.
Som eg vyrder desse dagar,
livet bylgjer i meg då.

Bratte bakken når han blømer,
graset vender kvart eit strå.
Blenk av morgondoggens kjærteikn,
Altet fattast i det små.

Gylne kveldar, ljose, milde
du var varmen i mi krå.
Smak av kvitsymra som blømer,
ang av skyer, perlegrå.

Når den dagen kjem i stilla,
havet kallar meg til hamn.
Legg eg viljug vekk mi gjerning,
fylgjer tonen til din famn.

Siste trongen i mitt hjarte
før det mørknar og vert kveld;
å få sjå den kvite dua,
bakom syning lyser fjell.

Flukt

Eg er bruset i elvestryket,
sym med bårer som ber meg inn.
Uendeleg finst eg i det blåe,
eg er sandkornet som skin.

Eg jaktar skyer ilag med vinden
Er med månen på veg mot ny.
Stjernestøv som glimar sjøen.
Eg er fargen i morgongry.

Fugl i flukt mot fjerne vang.
Ørna som stig mot himmellang.

Eg er stilla som stend til kvile.
Fyk i stormen som bles frå nord.
Glir i eitt med regn og skodde.
Eg er sola som vermer jord.

Eg er reinkalv i sprang på sletter
Liten dråpe på klokkelyng.
Eg er vårmilde ljose netter.
Er i fjellebekken som syng.

Fugl i flukt mot fjerne vang.
Ørna som stig mot himmellang.

Eg er fjøra som ligg i graset
føtene dine trør mjukt på sti.
Den du bøyer deg ned og plukkar,
ber med deg i handa di.

Fugl i flukt mot fjerne vang.
Ørna som stig mot himmellang.