Den siste timen

Ho hadde ikkje tenkt over
den daglege turen
ned til moloa.
Ho hadde ikkje stoppa opp
og drege inn
den salte sjølufta,
eller vore fylt med takksemd
over bylgjene sin
dans der ute.
Ho hadde ikkje vinka til måsen
som gynga over henne,
eller lete seg rive med
av vinden sin leik med skyer.

Tvertom.

Ho hadde ergra seg over
regndråpane som vaska
andletet hennar,
dradd jakka tettare kring seg
og gått hastig oppatt til huset.
Ho hadde ikkje sett blåklokkene
som nikka til henne,
eller høyrt sporven
sin spinkle song.

Ho stod på trappa,
strekte handa ut mot døklinka.

Då kom han.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s