Fred

Sjø som skin; magentakobber,
aftangull og purpurblå.
Som eg vyrder desse dagar,
livet bylgjer i meg då.

Bratte bakken når han blømer,
graset vender kvart eit strå.
Blenk av morgondoggens kjærteikn,
Altet fattast i det små.

Gylne kveldar, ljose, milde
du var varmen i mi krå.
Smak av kvitsymra som blømer,
ang av skyer, perlegrå.

Når den dagen kjem i stilla,
havet kallar meg til hamn.
Legg eg viljug vekk mi gjerning,
fylgjer tonen til din famn.

Siste trongen i mitt hjarte
før det mørknar og vert kveld;
å få sjå den kvite dua,
bakom syning lyser fjell.

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s