Stillaste natt

Den stillaste natt av djup kongeblå.
Frå stjernene regna krystall.
Eit draumekvad tredd med silketråd
for han som vart fødd i ein stall.

Ein fallande måne, ei stjerne som sprang.
Eit fløyelsmjukt pust over eng.
Bauner brann over fjell og vang,
lysveg til barnet si seng

Ei von vart fødd, ein tone så linn
frå himmelen klokker som klang.
Femna vår jord, strauk mildt mot eit kinn.
Ei mor nynna voggesang.

Ein song, ein draum, som alle ber med
når dagen mot kvelden lid.
Kjærleik, miskunn, von om fred.
Natta er bøna si tid.

Kva ynskjer du menneske,
kva er din trong?
Nokon som held meg fast.
Få kvile, liten, i eit fang.
Sjå lyset er mørket som brast.