Alle vann er frosset

Alle vann er frosset,
det skjedde nå i natt.
Jeg våknet da det suste,
jeg våknet da de knuste.
Alle vann er frosset,
hvem har Gud nå tatt.

Alle vann er frosset,
det siver inn en dis.
Jeg finner ikke glede,
jeg finner bare lede.
Alle vann er frosset,
hvem ligger kald som is.

Alle vann er frosset,
så dirrer moder jord.
Jeg spør om hun kan sverge,
jeg spør om hun kan berge.
Alle vann er frosset,
det er min stakkars bror.

Det vi ikkje sa

Det eg aldri sa,
og det du aldri visste.
Løyndom snur kjærleik til nag.
Eg eig ei fastfrosen kiste.

Det eg aldri tok,
og det du aldri skjenkte.
Hunger er fridom sin bror.
Eg ber ei sjelesmidd lenke.

Det eg aldri vann,
og det du aldri verga.
Eg gjekk til grunne i hav,
er seglet som ingen får berga.

Det du aldri såg,
og det eg aldri fortalte.
Sorga fekk ikkje plass,
i meg slår eit bergmuslinghjarte.

Det vi aldri var,
og det vi aldri makta.
Du gjekk der nordlyset syng.
Eg går den mørkaste vakta.

Skogen

Eg gjekk inn i den mørke skogen,
eg var naken, eg var gløymd.
Budde i ei verd av kulde.
Ynskte meg ei anna røynd.

Eg vandra den mørke skogen,
der trea stod heilt tett.
Ingen lysstreif, ingen voner.
Ikkje gale, ikkje rett.

Eg ropte ut i verda,
der kor ingen høyrer til.
Ba til alle gudsdemonar,
eg som alltid hadde tvil.

Eg skaka i mi armod;
klarte ikkje berge deg.
Grana bøygde seg mot grunnen,
la ein veldig arm om meg.

Eg slo hendene i stammen,
heilt til såra opna seg.
Sevja blanda seg med blodet,
opna stengde rom i meg.

Og eg høyrde skogen gråte,
kjende streif av varsam vind.
I ei glime mellom trea,
atterskin av skuggen din.

Eg var i den mørke skogen,
kjende meg som del av den.
Men eg reiste meg og snudde,
tok den lange vegen heim.

Kom heim

Det fins ein stad der eg høyrer til,
ein blåne stig i mot aust.
Eg kjenner varmen frå den eg var.
Lengt gjev farge til haust.

Eg ynskte meg dagar med regnbogeglans,
eg freista å finne fred.
Men eg sleppte taket då båra brast,
ber krune av klungertre.

Kom heim, kom heim.
Eit pust som stryk over fjord og fjell.
Kom heim, kom heim.
Natt breier vengjer, men ljoset held.

Eg drøymde om livd langs leia eg gjekk.
Somrar som aldri kom.
Nokon som held si hand over meg.
Frostjord byd vinterkorsblom.

Eg ser åra som strøymde forbi.
Ein blindfarar i eige liv.
Kvar eg missa, kvar eg slo brist.
Er berre dropen som driv.

Men eg har elska så himmel vart hav.
Ei verd av kjærlege teikn.
Sørgjeband knytte i brureslør.
Eg finn deg i stille regn.

Kom heim, kom heim.
Eit pust som stryk over fjord og fjell.
Kom heim, kom heim.
Natt breier vengjer, men ljoset held.

 

Spel songen på Spotify

Jenta og hesten

Jenta og hesten på tur, oppover en stupbratt bakke,
Da stoppet hesten og sa: kan ikke JEG sitte på DIN nakke?
Alltid er det meg som må jobbe, slite og tvers gjennom streve.
Ikke at jeg er sjefen, men noe må jeg da kreve?

Jenta tenkte seg om, og synes det var rimelig og rett.
Hun slengte hesten på nakken, og syns det var ganske lett.
Hun travet oppover åsen og vrinsket litt her og der,
mens småspurv var storøyde vitner til en høyst usedvanlig ferd.

Da de nærmet seg toppen av bakken var hesten høyt på strå,
dette kan jeg bli vant til, prøvde han seg på.
Sitte på stas og skue, og ikke gjøre det slag.
Han knegget fornøyd og ropte; det er en vakker dag!

Jenta begynte å bli sliten, og aldri så lite sur.
Du synes dette er morsomt og tenkte at du var lur?
Hun kastet hesten ifra seg og trampet snurten avsted.
Hesten lå på ryggen og sprellet, dette skulle ikke skje!

Han karret seg på beina og løp så fort som en vind,
så fikk han tatt igjen jenta, og snøftet mot hennes kinn.
Vi må jo være venner, kom sett deg oppå meg.
Jeg sier takk for turen,nå skal jeg bære deg.